In uiteenlopende wetteksten kom je de volgende of een vergelijkbare tekst tegen: “voldoet volgens de huidige stand van techniek.” Voor velen zal deze regel wat vaag overkomen. Immers, het is maar net wie je deze vraag voorlegt.

In de praktijk betekent de tekst ‘huidige stand van techniek’ eigenlijk altijd dat je voor de beoordeling ervan gebruik moet maken van een relevante norm zoals bijvoorbeeld de ISO, IEC of NIST.

Bij het lezen van voorgaande tekst zal menig specialist waarschijnlijk een glimlach vertonen. Dit komt omdat deze norm-documenten in de regel achterlopen met wat zijzelf als de ‘stand van techniek’ ervaren. De norm moet daarbij ook gezien worden als het fundament. De kennis van de specialist kan binnen die context relevant zijn. Bijvoorbeeld als er ‘nieuwe ontwikkelingen en dus bereigingen zijn waarvan de organisatie kennis had moeten nemen (stand van de wetenschap).

Het doel van verschillende normdocumenten is ook niet het garanderen dat de laatste en beste technieken zijn toegepast, maar dat er een ‘vermoeden van overeenstemming’ wordt gecreert. Daarbij fungeert een relevante norm zoal de ISO, IEC of NIST als het ‘geaccepteerde bewijs’ van deze ‘stand van techniek.’

Voorgaande is belangrijk, omdat als jij kan aantonen dat je een geharmoniseerde norm (zoals de ISO) volgt, de rechter er in de regel ‘een weerlegbaar vermoeden van overeenstemming’ aannemen en met behulp van de normvereisten aan de wet voldoet. Dit betekent dat de tegenpartij bewijslast moet kunnen aanvoeren om aan te tonen dat die norm in jouw specifieke geval toch niet veilig genoeg was (Kelderluik-criteria voor gevaarzetting).